Belvest: 60 Yıllık Zamansız Zarafet

Mayıs 1964’tü; burada, San Giorgio Adası üzerinde, anıtların restorasyonu ve korunması için Venedik Tüzüğü kabul ediliyordu. Bu, tarihe ve geleneğe duyulan bir sevgi eylemiydi; aynı zamanda insanlığın kendi değerlerini koruma adına geleceğine yönelmişti. Birkaç gün sonra, sadece birkaç metre ötede, açıldı ve dünyada Pop Art devrimini patlattı. Sanat, her türlü entelektüalizmden arınarak özgür, eğlenceli ve kitlesel bir fenomene dönüştü. Bizim Venedik ile derin bir bağımız var; dünyanın dışında gibi görünen, farklı ve zıt unsurların bir araya gelebildiği bir yer—tıpkı 1964’ün o geç ilkbaharında olduğu gibi. Tam da o günlerde, büyükbabam Aldo Giacomo Nicoletto, yani Mino, geleceğimizin temellerini atıyordu. Hayalini, Venedikli soyluların ana karadaki bahçesi olan Riviera del Brenta üzerinde kurmuştu. Onu yönlendiren fikir, moda dünyasına karşılık gelen bir düşünceydi: aynı zıtlığı yakalamak. Yüksek terziliği geleneğe duyulan bir sevgi eylemi olarak yüceltmek, ancak aynı zamanda ortaya çıkmaya başlayan “pop” ihtiyaca cevap vermek—daha hafif, daha az yapılandırılmış, özgür ve eğlenceli hazır giyim. O dönemde bu kavramlar tamamen uzlaşmaz görünse de, geleneğin terzilik kurallarına tam saygı göstererek, aşırılıktan uzak ama devrim niteliğinde parçalar sunma hedefiyle, bugün hâlâ temel özelliklerini koruyan son derece titiz bir üretim süreci tasarladı. Bu süreç, geçmişte olduğu gibi aynı ustalık ve sabrı gerektiren eserler yaratmak için yapılandırılmıştır; ustalarımızın çoğunun g